Witam!
Jestem młodą rozczarowaną kobietą. Choć po napisaniu tego zdania już wiem, że jest to trochę naciągane. Rozczarowana jestem na 100%. Z tą młodością już chyba nie jest tak dobrze. Jak to jest, że lata mijają a my nadal młodzi. Kiedy przejdziemy tę granicę, w której już nie bedziemy młodzi? Ta granica chyba ciągle się zmienia. Można chyba nawet powiedzieć, że dla każdego jest inna. Bo dojrzali jesteśmy od kiedy? Od małżeństwa, pierwszego dziecka, pierwszej pracy czy pierwszego grubego kredytu? A może dążymy do dojrzałości przez całe życie. Bo zdaża się, że pięćdziesięciolatkowie obrażają się lub zachowują nieracjonalnie bądź nieodpowiedzialnie. Taki stan rzeczy mógłby uwiarygodnić prawdziwość wyrazu ,,młoda'' w moim pierwszym zdaniu. Dążę do dojrzałości a póki jej nie osiągnęłam jestem młoda.
Ale dobra wracajmy do rzeczy. Rozczarowanie występuje u mnie tak często, że aż zrodził sie pomysł na bloga. Taka autopsychoterapia. Jesli tak wlasnie sie to nazywa.
Przez ostatnie 10 lat mieszkałam wraz z rodzina we Francji. Po tak długim czasie powróciliśmy. Dlaczego? To temat na inny post. Wróciliśmy i co? I czar prysł. Jest łagodnie mówiąc nie tak jak myśleliśmy, że bedzie. Piękna wyimaginowana przez emigranta Polska daje tak w kość swoim mieszkańcom, że czasem aż tchu brak. Rodzi się frustracja, złość i to co chyba najgorsze niemoc. Czy jest nadzieja żeby coś zmienić? Żeby nie żałować powrotu? Żeby żyło się tu lepiej? Zobaczymy. Czas pokaże czy wrocimy. Narazie walka trwa i niestety chęć ponownej emigracji wygrywa.
Komentarze
Prześlij komentarz